Barbara Koc

Barbara Koc, znana także jako Barbara Kocówna, urodziła się 10 stycznia 1925 roku. Była polską filolożką literatury, literaturoznawczynią i historyczką. Po ukończeniu działającego w konspiracji liceum im. Klementyny Hoffmanowej studiowała filologię polską i literaturoznawstwo na tajnych kompletach Uniwersytetu Warszawskiego. Jej wykładowcami byli Wacław Borowy i Julian Krzyżanowski; pod kierunkiem tego drugiego obroniła pracę magisterską.

Od 1952 roku była związana z Zakładem Rękopisów Biblioteki Narodowej, gdzie zajmowała się spuściznami literackimi i naukowymi z XIX i XX wieku. Kierowała pracami nad VIII i IX tomem Katalogu Rękopisów Biblioteki Narodowej, a w 1967 roku współopracowała inwentarz rękopisów Biblioteki Ordynacji Zamojskiej. Przez sześć lat redagowała „Biuletyn Informacyjny Biblioteki Narodowej” i współpracowała z Uniwersytetem Łódzkim. Publikowała o Josephie Conradzie, Władysławie Reymoncie, Zenonie Przesmyckim i Krzysztofie Kamilu Baczyńskim. Zmarła 9 sierpnia 2013 roku w Warszawie.

Na podstawie artykułu „Barbara Koc” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.